آنگاه که دیگر برای گریه کردن خیلی مغرور شده بودیم...

آنگاه که دیگر برای خندیدن خیلی مهم شده بودیم...

و آنگاه که دیگر  برای دیدن دیگران خیلی خودبین شده بودیم...

همون روزا که تازه آمده بودیم رو زمین،

همون روزایی که همش چند تا دونه آدم بود و یه عالمه گل بود و حیوون و هوا هم خوب بود و آسمون هم آبی بود  و همه به خوبی و خوشی زندگی می کردن و .....

وای که چه راحت از دست دادیمشون،

حالا که یه عالمه آدم شدیم و فقط چند تا دونه گل مونده که باید شکل مصنوعی شون را بسازیم و  بذاریم پشت پنجرمون تا یادمون نره که قبلنا گل داشتیم، و عکس آسمون آبی را هم بذاریم روی دسک تاپمون که یه وقت یادمون نره که آدما نفس کشیدنم یکی از کاراشونه و برای اون نیاز به همون آسمون آبیه دارن، ‌و عکس حیوونا رو هم، که مثل دایناسورا تا چند وقت دیگه نابود میشن، قاب کنیم بزنیم رو دیوار خونمون....

راستی گفتم یه عالمه آدم شدیم؟؟

با دستهای خالی و با نگاه های تهی

ما ماندیم و سکوت و بیداری

ما ماندیم و فریاد و هوشیاری

بی توقع آمده بودیم

بی توقع نیز خواهبم رفت...

 بی‌نیــاز از نقــش گردانـد ترا

معنی آن نبود که کور و کر کند

مر تو را بر نقش عاشق‌تر کند

و هیجان و شکوه تابش بی شائبه خورشید...نور... نعمت

ستایش کنیم حضور بی واسطه و گرما بخش را، در آغاز این فصل دلپذیر.

ایمان داشته باشیم به حضور... به زندگی.. به آغاز و به پایان

ایمان معجزه می آفریند...

باید ایمان داشت به لحظه... به بودن... به آغاز... به معجزه.. به عشق...

به عشق... به عشق... به عشق...